Ma veddeake rabbuke ve ma kala.
- hatta psikoloji
- 3 Kas 2025
- 5 dakikada okunur
Güncelleme tarihi: 8 Şub
hat | kaynak | yazım usulü | hattat | video |
|---|---|---|---|---|
Ma veddeake rabbuke ve ma kala. | Ayet (Duha suresi 3) | Celi sülüs | Füsun Akşamoğlu Dolaş Tezhib: Uzm. Psk. Dila Özşahin | |
English
Your Lord has not forsaken you, nor is He displeased with you.
“Light seeps through cracks” is a fundamental principle of psychology. Wherever there is a wound, there is inevitably hidden potential for transformation, a threshold for change. In every loss, every fall, every stumble, when a person asks, “Has my Lord forsaken me, is He upset with me?”, a crack forms through which that light will get in.
The search begins with the feeling of loss. There, the person realizes they are hungry and thirsty for this answer: “No, your Lord has not abandoned you, nor is He upset with you! This fall initiates the person's contact with themselves.
It opens the door to discovering their own nature. They experience a rupture where they recognize their wounds, feel their pain, and become aware of their rebellions and objections. Thus, they encounter the pain that leads them to the healing of the Word. The merciful face of revelation that bends over the wounds of humanity.
The Duha Sura begins by reminding us that after every dark night comes a sunrise. Thanks to the dark nights, humans long for the sunrise. After the bitter winters, they hope for the spring. Thanks to the pain in their hearts, they listen intently to that magnificent consolation: "Would He who is not satisfied with the deep darkness of your absence ignore the shadows that fall on the morning of your existence? Never! If He had wanted, He would have abandoned you from the very beginning. In your place, there would only be an endless and meaningless silence. Who would mourn the absence of the absent? The places you touched, the rooms you entered would remain motionless. If you had never been born, who would ever notice your never-being-born? He could have never created you. If he had wanted to, he would not have given you the opportunity to know yourself as “I,” to whom he now addresses as “you.” Thus, you, the abandoned one, could not even reproach the one who abandoned you, asking, “Why did you abandon me?” Understand that there is one who pulls the veil of your absence from your face. Your trembling, wondering, “Did he abandon me, or is he angry with me?!” is proof that He did not abandon you, that He is not angry with you. Ask yourself just once: would you find it fitting to leave a good deed you started half-finished? Then why would your Lord leave half-finished the good deed He started, your existence, your desire for eternity, your need for acceptance?”
Deutsch
Dein Herr hat dich weder verlassen, noch ist Er (auf dich) böse.
„Licht dringt durch Risse“ ist ein grundlegendes Prinzip der Psychologie. Wo immer eine Wunde ist, verbirgt sich unweigerlich das Potenzial zur Veränderung, eine Schwelle für Wandel. In jedem Verlust, jedem Fall, jedem Stolpern, wenn ein Mensch fragt: „Hat mein Herr mich verlassen? Ist er zornig auf mich?“, entsteht ein Riss, durch den dieses Licht eindringen kann. Die Suche beginnt mit dem Gefühl des Verlustes. Dort erkennt der Mensch, wie sehr er sich nach dieser Antwort sehnt: „Nein, dein Herr hat dich nicht verlassen, noch ist Er zornig auf dich!“ Dieser Fall leitet die Begegnung des Menschen mit sich selbst ein. Er öffnet die Tür zur Entdeckung seines eigenen Wesens. Er erlebt einen Bruch, in dem er seine Wunden erkennt, seinen Schmerz fühlt und sich seiner Rebellionen und Widerstände bewusst wird. So begegnet er dem Schmerz, der ihn zur Heilung des Wortes führt. Dem barmherzigen Antlitz der Offenbarung, das sich über die Wunden der Menschheit neigt.
Die Duha Sura beginnt mit der Erinnerung daran, dass nach jeder dunklen Nacht ein Sonnenaufgang kommt. Dank der dunklen Nächte sehnen sich die Menschen nach dem Sonnenaufgang. Nach den bitterkalten Wintern hoffen sie auf den Frühling. Dank des Schmerzes in ihren Herzen lauschen sie aufmerksam diesem wunderbaren Trost: „Würde Er, der mit der tiefen Dunkelheit deiner Abwesenheit nicht zufrieden ist, die Schatten ignorieren, die auf den Morgen deines Daseins fallen? Niemals! Wenn Er gewollt hätte, hätte Er dich von Anbeginn an verlassen.“ An deiner Stelle gäbe es nur endlose, sinnlose Stille. Wer würde die Abwesenheit des Abwesenden betrauern? Die Orte, die du berührt hast, die Räume, die du betreten hast, blieben regungslos. Wärst du nie geboren worden, wer würde je bemerken, dass du nie geboren wurdest? Er hätte dich niemals erschaffen können. Hätte er es gewollt, hätte er dir nicht die Möglichkeit gegeben, dich selbst als „Ich“ zu erkennen, den er nun mit „Du“ anspricht. So könntest du, der Verlassene, den Verlassenen nicht einmal vorwerfen und fragen: „Warum hast du mich verlassen?“ Verstehe, dass es jemanden gibt, der den Schleier deiner Abwesenheit von deinem Gesicht zieht. Dein Zittern, dein Grübeln: „Hat er mich verlassen, oder ist er zornig auf mich?!“, ist der Beweis, dass er dich nicht verlassen hat, dass er nicht zornig auf dich ist. Frage dich nur einmal: Würdest du es für angemessen halten, eine gute Tat, die du begonnen hast, unvollendet zu lassen? Warum sollte dein Herr dann die gute Tat, die er begonnen hat, deine Existenz, deine Sehnsucht nach Ewigkeit, dein Bedürfnis nach Anerkennung unvollendet lassen?
عربي
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلٰىۜ
Français
Ton Seigneur ne t’a ni abandonné ni délaissé, et Il n’est pas mécontent de toi.
日本語
あなたの主はあなたを見捨てず、あなたにお怒りになってもいません。
Rabb'in seni bırakmadı ve sana darılmadı da.
“Işık, çatlaklardan sızar” sözü psikolojinin temel ilkelerindendir. Nerede bir yara varsa, işte orada illa ki bir dönüşüm potansiyeli gizlidir, bir değişimin eşiği saklıdır. İnsanın “Rabbim beni terk mi ettin, bana küstün mü?” diye sorduğu her kayıpta, her düşüşte, her savrulmada bir o ışığın sızacağı bir çatlak oluşur. Kayıp duygusuyla arayışı başlar insanın. İşte orada, bu cevaba acıkır ve susar: “Hayır, Rabbin seni terk etmedi sana küsmedi de!” Bu düşüş, insanın kendisine temasını başlatır. Kendi doğasını keşfetmesine kapı aralar. Yaralarını fark ettiği, sızılarını duyduğu, isyanlarını ve itirazlarını fark ettiği bir kırılma yaşar. Böylece Söz’ün şifasına yönlendiren sancıyla tanışır. Vahyin insanın yaralarına eğilen merhametli yüzüne değer b/akışı.
Dûhâ Suresi her koyu gecenin ardından bir gün doğumu geldiğini hatırlatarak başlar. Koyu geceler sayesinde özler insan gün doğumunu. Kara kışların ardından umar yazı baharı. Kalbinin sancısı sayesinde can kulağı kesilir o muhteşem teselliye: “Senin yokluğunun koyu karanlığına razı olmayan, senin varlık sabahına vuran gölgelerini görmezden gelir mi? Asla! Dileseydi en başından terk ederdi seni. Senin yerinde sonsuz ve anlamsız bir sessizlik olurdu sadece. Yok olanın yokluğuna kim ağlar ki! Dokunduğun yerler, vardığın odalar kıpırtısız kalırdı öylece. Doğmasaydın asla, asla doğmayışını kim fark ederdi ki! Hiç var etmeyebilirdi seni. İsteseydi, kendini “ben” diye bilme fırsatı vermezdi şimdi “sen” diye hitap ettiği sana. Böylece terk edilen sen, seni terk edene “niye terk ettin beni?” diye sitem bile edemezdin. Anla ki, yokluğun duvağını yüzünden çeken var. Senin “Terk mi etti, küstü mü yoksa?!” diye titreyişin de O’nu seni terk etmediğinin, sana küsmediğinin belgesi. Sor kendine bir kez olsun; sen olsan başlattığın iyiliği yarım bırakmayı kendine yakıştırır mıydın? Peki, Rabbin niye yarım bıraksın başlattığı iyiliği—senin sen oluşunu, sonsuzluk arzunu, olduğun gibi kabullenilme ihtiyacını?”
Bu eseri sergimize bağışlayan Muhammet Ali Özeken'e teşekkür ederiz.
Yorumlar